but while reading your write-up I could almost absorb what u’the music composer’ was trying to say…

we often hear the reasons, inspiration, thoughts behind a lot of creations… paintings, excellent poems, excellent stories, great theatre performances but I for the first time came across a music composers journey from a thought to the end product…

I grew up believing that forming a tune is simply a divine task… but yr article lent a different perspective..

thanks…

keep writing… we often ignore some really important topics in life and keep chewing on teh same old beaten to death topics… writers like u, can treat us with some out of the box topics…

& we readers will have only one thing to say….

“God bless you, keep writing…”

कुठल्याही गणितीला नवीन प्रमेय कशी गवसतात? गणित म्हणजे केवळ अंकांचा खेळ नसून अमूर्त संज्ञांची कशिदाकारी आहे आणि ह्या सगळ्या चितारकामाचा पांढरा शुभ्र कागद म्हणजे मन होय. मात्र कागदापेक्षा मनाचे वैशिष्ट्य म्हणजे मन हे बहुमितीय आहे तर कागद केवळ द्विमितीय असतो. शिवाय एखाद्या पुस्तकातील सर्व पाने पारदर्शक असावीत आणि अक्षरे कमी-अधिक ठळक असावीत तशी मनाच्या कागदाची अवस्था असते. अक्षरांचा ठळकपणा हा त्या-त्या वेळी अनुभवलेल्या भावनांच्या तीव्रतेवर अवलंबून असतो. अर्थात, चित्र काढतांना हा कागद मूळचेच रंग घेऊन येतो आणि त्यात आपण बुद्धीने गवसलेल्या नवीन अनुभवांची भर घालतो. या रंगांच्या मेळ्याला दिव्यत्वाचा स्पर्श झाला की एक सुंदर चाल प्रगटतेच.

मला संगीतातलं काही कळत नाही. पण, तुमचा लेख वाचला आणि सृजनाच्या या प्रकियेचे गणितीय विश्लेषण करतांना चार विचार मनात आले ते इथे मांडले, आपले अजून लेख येऊ द्यात की!